Bhavesh Vyas’ın hayatı, 22 yaşında kansere yakalanmasıyla dönüm noktalarını yaşamaya başladı. O dönemlerde hayatın belirsizliği ve karanlığından kaçmak için sadece bir şey vardı: şahmat. Oyun, onun için bir destek, bir bağ ve umut kaynağı haline geldi. Şahmat, onun çocukluk yıllarında dünyayı keşfetmesinden, yön arayışına, hayatın zor anlarına ve yeniden başa çıkma mücadelesine kadar her aşamada yanındaydı. Kanser tedavisi süreci, onun için sadece fiziksel bir mücadele değil, aynı zamanda ruhsal bir yarıştı. Şahmat, onun içindeki çelişkileri sadeleştirdi, zorlukları anlamasına yardımcı oldu ve yeniden hayata tutunmasını sağladı. Vyas, oyunun kendi içindeki "şah kazağı" olduğunu söylüyor. Bu hikâye, sadece bir hastanın değil, tüm insanların hayatında nasıl bir güç olabileceğini gösteriyor. Şahmat, onun için bir terapi, bir anlayış ve bir yeniden başlangıç oldu.